2-okso-2-(tiofen-2-ylo)octan etylu CAS 4075-58-5

Odzwierciedlając ich wysoką stabilność, tiofeny powstają w wyniku wielu reakcji z udziałem źródeł siarki i węglowodorów, zwłaszcza nienasyconych. Pierwsza synteza tiofenu przeprowadzona przez Meyera, opisana w tym samym roku, w którym dokonał swojego odkrycia, obejmowała acetylen i siarkę elementarną. Tiofeny klasycznie wytwarza się w reakcji 1,4-diketonów, diestrów lub dikarboksylanów z odczynnikami siarczkującymi, takimi jak P4S10, np. w syntezie tiofenu Paala-Knorra. Specjalistyczne tiofeny można syntetyzować w podobny sposób, stosując odczynnik Lawessona jako środek siarczkujący lub w reakcji Gewalda, która polega na kondensacji dwóch estrów w obecności siarki elementarnej. Inną metodą jest cyklizacja Volharda – Erdmanna.

Tiofen jest produkowany na skromną skalę, wynoszącą około 2,000 ton metrycznych rocznie na całym świecie. Produkcja obejmuje reakcję w fazie gazowej źródła siarki, zazwyczaj dwusiarczku węgla, i źródła C-4, zazwyczaj butanolu. Odczynniki te kontaktuje się z katalizatorem tlenkowym w temperaturze 500–550 stopni.

Tiofeno-2-etylu glioksylan (4075-58-5) można również nazwać-2-tiofeneglioksylanem etylu; octan etylu alfa-oksotiofenu-2-; Ester etylowy kwasu tiofeno-2-glioksalowego; 2-okso-2-(2-tienylo)octan etylu. Jest niebezpieczny, dlatego należy znać środki pierwszej pomocy i inne. Na przykład: W przypadku kontaktu ze skórą: najpierw należy spłukać skórę natychmiast dużą ilością wody przez co najmniej 15 minut, zdejmując zanieczyszczoną odzież. Po drugie, uzyskaj pomoc medyczną w butach. Lub do oczu: Płukać oczy dużą ilością wody przez co najmniej 15 minut, od czasu do czasu podnosząc górną i dolną powiekę. Następnie niezwłocznie zasięgnij pomocy lekarskiej. W przypadku wdychania: natychmiast usuń urządzenie z miejsca narażenia i wyjdź na świeże powietrze. W tym czasie zastosuj sztuczne oddychanie. nie oddychać. Gdy oddychanie jest trudne, podać tlen. I jak najszybciej uzyskać pomoc medyczną. Następnie następuje połknięcie produktu: Przepłukać usta wodą i natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską. Uwagi dla lekarza: Leczyć wspomagająco i objawowo.

Ponadto glioksylan-2-etylotiofenu (4075-58-5) może być stabilny w normalnych warunkach temperatury i ciśnienia. Nie jest kompatybilny z silnymi utleniaczami, źródłami zapłonu, mocnymi kwasami, mocnymi zasadami i nie wolno go stosować zabierz go z materiałami niezgodnymi. A także zapobiegnij jego rozkładowi na niebezpieczne produkty rozkładu: drażniące i toksyczne dymy i gazy, dwutlenek węgla, tlenek węgla.

Pochodne kwasu fosfonowego znalazły zastosowanie w magazynowaniu energii i katalizie. Stosowano je również w wymianie jonowej, enancjoselektywnych reakcjach interkalacji oraz w samoorganizacji cienkich warstw wykazujących właściwości elektroaktywne. Poza tym opracowano także membrany polielektrolitowe na bazie pochodnych kwasu fosfonowego, które wykazują znaczną odporność na temperaturę i korozję, a także na ataki wolnych rodników.

Pochodne kwasu fosfonowego są również interesującymi związkami z bardziej fundamentalnego punktu widzenia. W rzeczywistości wewnętrzna elastyczność konformacyjna ich grup hydroksylowych, a także ich zdolność do uczestniczenia w wewnątrz- i/lub międzycząsteczkowych interakcjach typu wiązań wodorowych, zarówno jako akceptory, jak i donory, zwykle skutkują interesującymi architekturami molekularnymi i supramolekularnymi. Są one wzmocnione w przypadkach, gdy podstawnik przyłączony do reszty kwasu fosfonowego ma również cechy strukturalne trudne do zbadania (np. między innymi elastyczność konformacyjną, delokalizację elektronów π, zdolność do tworzenia wiązań wodorowych).

Opisano syntezę nowego kwasu fosfonowego, kwasu (2-okso-2-(tiofen-2-ylo)etylo) fosfonowego (OTEPA; Schemat 1), wraz z jego charakterystyką strukturalną i spektroskopową na poziomie molekularnym i w fazie krystalicznej. OTEPA jest prostą pochodną kwasu fosfonowego, która ma właściwości strukturalne i wykazuje znaczną liczbę konformerów (ma pięć różnych stopni rotacji wewnętrznej, które mogą skutkować powstaniem izomerów konformacyjnych) i różne typy wewnątrz-/międzycząsteczkowych interakcji typu H [wykazuje pięć centra elektroujemne plus zdelokalizowany układ pierścieniowy π, który może działać jako akceptory wiązań wodorowych (donory elektronów) oraz dwie grupy OH, które mogą działać jako donory wiązań wodorowych].

Głównym celem tego artykułu jest rzucenie światła na różne znaczenie głównych oddziaływań wewnątrz- i międzycząsteczkowych zachodzących w izolowanej cząsteczce związku i/lub w fazie krystalicznej. Dane te są istotne dla poszerzenia dostępnej wiedzy na temat cech strukturalnych i właściwości ugrupowania kwasu fosfonowego. zbadano teoretycznie przestrzeń konformacyjną cząsteczki OTEPA, a najbardziej stabilne konformery scharakteryzowano strukturalnie i spektroskopowo. Względną stabilność konformerów wyjaśniono w oparciu o cechy strukturalne związku, przy czym wewnątrzcząsteczkowe wiązanie H utworzone pomiędzy jedną z grup OH fragmentu kwasu fosfonowego a karbonylowym atomem tlenu podstawnika jest głównym oddziaływaniem wewnątrzcząsteczkowym odpowiedzialnym za stabilizacja konformerów związku o najniższej energii.

Co bardzo interesujące, stwierdzono, że kontakt O⋯S pomiędzy karbonylowym atomem tlenu i atomem siarki w pierścieniu tiofenowym (który jest podobny do kontaktu typu N⋯S spotykanego wcześniej w innych układach molekularnych) jest również ważną interakcją wewnątrzcząsteczkową w określaniu stabilność dwóch konformerów OTEPA o najniższej energii. Natomiast w krysztale wewnątrzcząsteczkowe wiązanie H stabilizujące konformery o najniższej energii izolowanej cząsteczki OTEPA zostaje zastąpione międzycząsteczkowymi wiązaniami H utworzonymi z sąsiednimi cząsteczkami, dzięki czemu wybrane konformacje w fazie krystalicznej są strukturami o wyższej energii izolowany (z energiami wyższymi od najbardziej stabilnego konformera o więcej niż 13 kJ mol-1). OTEPA jest zatem interesującym przykładem związku wykazującego selekcję konformacyjną podczas krystalizacji, która wymaga znacznej reorganizacji strukturalnej.